جمعه 26 مهر 1398 - Friday, October 18, 2019
اعتراض فدراسیون فوتبال به فیفاتقویم برگزاری کنکور ۹۹رفتار دوگانه بی بی سی فارسی در انتشار خبر بازداشت روح الله زمدلایل مخالف شورای نگهبان با یک طرحهرگز نگفتم امضای کری سند است/ اگر می‌خواستم برند شخص خود را حفظ کنم، نوبل می‌بردمیک پیاده‌روی ساده اما مملو از عشقایران مغلوب بحرین شدتشریح ابعاد جدید از شکار سرشبکه آمد نیوز توسط سپاهتحقیر و تمسخر جدید پادشاه عربستان توسط ترامپخیز دلالان برای مُفت بردن زرشک/تدابیر هوشمندانه برای حمایت از کشاورزان در دستور کار قرار گیردتصویری جدید از سردار سلیمانی در محضر رهبر معظم انقلابعجیب‌ترین ویروس‌هاقابلیت نقطه‌زنی در توپخانه نزاجاتصاویر ناب از حرم امام حسین(ع)تصویر روزنامه‌های ورزشیترامپ از من خواست میان ایران و آمریکا میانجی باشمصفحه نخست روزنامه‌های امروزخارج شدن از یک توافق بین‌المللی ننگ برای یک کشور استطلسم شکنی ایران مقابل بحریندست بلند ایران در افزایش قدرت بازدارندگی
تاریخ :1398/07/16 7:48 AM
"هراس" در ساری به روی صحنه رفت
بار دیگر نمایش بومی محلی دیگری به نام «هراس» از گروه کله ونگ ساری به سرپرستی بهزاد شاهنده را بر گرفته از آداب روسوم و فرهنگ مازندران در ساری به روی صحنه رفت.

نمایش «هراس» به نویسندگی و کارگردانی بهزاد شاهند از گروه تئاتر کله ونگ وابسته به انجمن هنر های نمایشی ساری از هشتم لغایت 12 مهر ماه 98 در آمفی تئاتر سلمان هراتی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی  ساری به روی صحنه رفت.

موسی مرادی به عنوان دستیار کارگردان، مهرانه فلاح به عنوان منشی صحنه، میثم روحی و رضا کیانی به عنوان مسئول موسیقی در اجرای این نمایش هماری داشتند و طراحی صحنه تو سط گروه صورت پذیرفت.

موسی مرادی، فرزاد شیرزاد، رضا کیانی، عرفان شاهنده، میلاد محمد نژاد، شایان شاهنده و مهران تالانه در این نمایش به بازی پرداختند.

حمیدرضا گل محمدی تواندشتی کارشناس و منتقد تئاتر مازندرانی:

فرهنگ بومی محلی همانند بسیاری از فرهنگ‌ها در جهان یک فرهنگ محلی ـ منطقه‌ای است که دارای مرز معین فرهنگی است. افراد بومی از طریق آن خود را با دیگران غیر بومی متمایز می‌کنند.

رسوم و سنت های كهن در همه جای دنیا نشانگر هویتی جوامع است، شناسنامه ای كه هیچ گونه نمود مادی خارجی ندارد و در هر حالتی اعم از حاضر و غایب، می تواند معرف شخصیت آن جامعه باشد.

حفظ این نشانگر هویتی، ضروری ترین اقدام برای حفاظت از میراث، آداب، رسوم و فرهنگ هر منطقه است و مهم تر از همه بیشترین نقش را در انسجام و پیوستگی اجتماعی بر عهده دارد.

بهزاد شاهنده هنرمند فعال و پیشکسوت عرصه هنرهای نمایشی استان مازندران و سرپرست گروه تئاتر کله ونگ ساری که فعالیت های هنری خود را از سال 68 آغاز کرده،  دغدغه درونی اش احیای رسوم و سنن فراموش شده مازندران است که سال های سال عمر خود را در آن جا سپری می کند.

وی با پژوهش در آداب و روسوم وسنن مازندرانی و انتقال آن با شیوه  هنر های نمایشی به نسل جدید که از آداب و روسوم و فرهنگ غنی مازندرانی دور مانده اند، سعی بر آن دارد که به احیای این فرهنگ گم شده در زمان حال بپردازد.

شاهنده تا کنون بیش از 20 اثر نمایشی را به روی صحنه برده است از میان این آثار، تعداد شش اثر آن به فرهنگ بومی محلی مازندران پرداخته که جهت نوشتن و به روی صحنه بردن این نمایش نامه ها پژوهش های دقیقی را در باره فرهنگ و هنر بومی مازندران به سرانجام رسانده  است. 

نمایش «هراس» هفتمین نمایشی است که با دغدغه نویسنده وکارگردان به فرهنگ بومی محلی مازندران، به روی صحنه رفت،  تحقیق و تفحص در آیین های ناب مازندران از ویژه گی های نویسندگی شاهنده است.

شاهنده  را از بیست سال پیش نمایش نامه  «هراس»   به رشته  تحریر در آورد،پس از گذشت بیست سال  اخیرا  در سالن سلمان هراتی اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ساریاین نمایش را  به روی صحنه برد و مقصدش را برای گام نخست با حضور در جشنواره استانی ۹۸ که سی  و یکمین جشنواره تئاتر استان مازندران  هست،   اعلام کرد.

واما در باره  نمایش «هراس»، خلاصه داستان این نمایش می پردازد به موجودی ناشناخته که با هجوم خود به آبادی جوانی  به نام «تیکا» را که سر پهلوان است از بین می برد.

  به فرمان پیران آبادی و بزرگ آنان پیر دونا «پیر دانا» که از جایگاه خاصی  برخوردار هستند،  چند تن  از جوانان آبادی جهت شناسایی و مقابله با «هراس» انتخاب، و وارد عمل شوند.

 خواهرسر پهلوان کشته شده به دلیل عشق به برادر و کینه ای که به جهت کشته شدن برادرش در سینه می پروراند، تصمیم می گیرد تا به همراه دیگر پهلوانان منتخب به مقابله با «هراس» بپردازدو...

طبق سنت و باور های مردم آبادی، هر  پدر مادری که تک پسرش کشته می شود برای  دق مرگ نشدن آن ها دختر خانواده مجبور به عروسی اجباری است  تا با  داماد در خانواده جای خالی پسر برای والدینش را پر شود و...

طراحی صحنه این نمایش همانند نمایش های دیگر شاهنده که در جهت فرهنگ بومی محلی گام بر می دارد پرهزینه، فوق العاده، چشم نواز و در خدمت نمایش قرار داشت.

طراحی لباس مناسب مردان و زنان روستایی، با بهره گیری مناسب از لباس های محلی مردان مناطق جنگلی کوهستانی و طراحی لباس زنان برگرفته از منطقه جلگه ای مازندران که نوستالوژی تماشاگران نسل قدیم را به همراه داشت .

در طراحی نور از نور تخت بهره برده بود و طراحی نور خاصی دیده نمی شد، اما این طراحی در خدمت نمایش بود.

تابلو سازی های زیبا در اجرا،که در پایان کار با تابلوی بسیار زیبای مرگ به پایان نمایش  منتهی شد.

بازی خوب و روان بازیگران، انتقال مفاهیم با زبان بدن، استفاده و بهره گیری از اکساسور و وسایل صحنه، بهره گیری از موسیقی محلی، حرکات موزون با نوا های بومی مازندران ، افزون بر  زیبایی کار بود.

در پایان می توان گفت که این کار نیز همانند کار های دیگر شاهنده  از ساختار  وخوبی برخوردار بود و اجرای موفقی را به همراه داشت.
نرم‌افزار اندرویدی مودم‌یار - ModemYar
مرکز خیریه نگهداری معلولین ذهنی نوشیروانی بابل
محک، موسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان
شرکت دانش بنیان ابررایانه طبرستان abarsoft.ir
محل تبلیغات شما
نظرات شما
+ نظردهید
تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به بصیرآنلاین می باشد و استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است.
Copyright © 2019 BasirOnline website.
All rights reserved. Reproduction is permitted by referring to the source.